Tworzę z serca, abyście mogli być jeszcze piękniejsi.
Trochę historii ...
Już w XVI wieku, kiedy w wielu krajach Europy panował Renesans, zaczęły budzić się do życia nowe trendy w filozofii, sztuce i literaturze. Renesansowe poczucie swobody osobowości, zwrócenie uwagi na rozwój indywiduów oraz całych narodów - zaczęły wyczerpywać się. Wolnościowy prąd Odrodzenia tracił na sile, coraz mniej wpływał na kształt życia jednostki i zbiorowości. We Włoszech pierwsze sygnały nowej epoki nastąpiły u schyłku XVI wieku, po czasach Michała Anioła.
Barok rozwinął się w wieku XVII i w niektórych krajach (m.in. w Polsce) trwał jeszcze w pierwszej połowie XVIII stulecia. Przez wiele lat uważano ten okres za dziwaczny wyłom w europejskim humanizmie, za deformację sztuki, która przed Barokiem i po nim, była oparta na klasycznych normach estetycznych i moralnych. Jednak nowe interpretacje dzieł barokowych, zarówno pisanych, jak też malowanych, rzeźbionych czy wybudowanych, dały inny obraz epoki.
Barok charakteryzuje przede wszystkim różnorodność. Okres między schyłkiem Renesansu a Encyklopedystami pełen jest kontrastów, wojen, konfliktów społecznych, a jednocześnie stanowi okres rozwoju kultury angielskiej, hiszpańskiej, holenderskiej i francuskiej.
Ta ostania stała się dominują w tworzeniu trendów mody barokowej. Okres mody francuskiej uzyskał około 1630 roku dominujące znaczenie dla całej europy. Francuskie ubiory, znane w niektórych krajach pod nazwą a la mode lub alamoda, były worem obwiązującej elegancji zarówno w strojach męskich jak i sukniach kobiecych. Już w pierwszej połowie XVII w. powstał prototyp późniejszych żurnali mody, który jest obecnie kroniką mody tamtych lat. Niektóre państwa w celu ratowania swoich finansów m.in. Francja i Hiszpania wydały edykty zakazujące używania koronek i pasmanterii włoskich w latach trzydziestych (1633 r.) Co miało ogromy wpływ na zmianę mody i uproszczenie przesadnie bogatych i drogich strojów cechujących schyłek Renesansu.
Na kierunek rozwoju mody Polskiej XVII w. miała niewątpliwie wpływ popularna od XVI w. teoria sarmackiej genezy narodu i szlacheckiego państwa polskiego. Szerokie masy szlachty, które przyjmowały z pełnym przekonaniem i powagą legendarną wersje o swoim starożytnym pochodzeniu od Sarmatów, uważały za najodpowiedniejszy dla siebie strój polski, w którym łączyły się ze sobą różne elementy wschodnie. Moda polska pozyskała wielu zwolenników wśród szlachty i stała się popularna również w miastach polskich. O wielkim uznaniu dla mody polskiej świadczy przyjęty w XVI w zwyczaj używania przez poselstwa polskie wyjeżdżające za granice prawie wyłącznie ubiorów polskich przy oficjalnych wstąpieniach. Dawało to okazje do uwydatnienia na tle współczesnej mody zachodniej dekoracyjnych walorów barwnych delii i żupanów z bogatymi akcesoriami, takimi jak np. wyróżniające się wielkością guzy, bogata czapraga i wartościowa oprawa kity piór czaplach przy czapkach, co wywołało pochlebne opinie o przepychu i bogactwie strojów orszaku polskiego u cudzoziemców. W obozach wojennych nawet w czasie kampanii wojennej podstawowym ubiorem w różnych odmianach był żupan i KONTUSZ.


Copyright by And © 2007